vaandrig

De vaandrig of de vlaggendrager is een waardig en toegewijd lid van de vereniging. Hij of zij is aanwezig op zoveel mogelijk plechtige manifestaties en begrafenissen en draagt er de vlag. Hij of zij is vaak ook diegene die de vlag voor de vereniging veilig bewaart.

De vaandrigs van vaderlandslievende verenigingen worden door de overheid officieel erkend. In het koninklijk besluit van 18 januari 2001 staat dat het erediploma van vaandeldrager uitgereikt wordt aan personen die gedurende drie jaar, vrijwillig en met waardigheid en toewijding de vlag van een vaderlandslievende vereniging dragen. Elk diploma draagt de handtekening van de Minister van Defensie.

Het onderstaande gedicht van Ray Van Rieme legt getuigenis af van de enorme betekenis van de vaandrig.

De Vaandrig

De vaandrig torst met trots zijn vlag,
bezielde blik, beheerst gedrag.
Hij wijkt niet en trotseert de tijd
met wilskracht en veel waardigheid.

Met forse tred en nog gezwind
staat hij op post in weer en wind.
Hij blijft met al zijn energie
een boegbeeld van de dynastie.

Zijn driekleur is 't verlengstuk van
het wapen dat hij droeg als man,
toen de vijand weerwerk bood;
ondanks de adem van de dood.

Zijn vaandel spreekt een eigen taal.
Soms diep weemoedig, soms sacraal.
Maar echt uitbundig waait de vlag
als hij de vrijheid vieren mag.

En zegt bijwijlen iemand hem
met spot of wrevel in zijn stem:
"berg weg die vlag, berg weg die muts"
dan is zijn antwoord krachtig : "Nuts".

Zo overstijgt uiteraard
't imago van paradepaard.
Hij brengt steeds weer getuigenis
Van wat een voorrecht vrede is.

Ook huldigt hij zijn kameraad
die viel als jonge frontsoldaat.
Paparvers in het avondrood:
symbolen van een heldendood.

Er is een band, een stil verdrag
een eenheid tussen man en vlag.
Ze zijn zo aan mekaar gehecht
en houden vaak elkander recht.

De vaandeldrager doet steeds voort
en sloot met 't leven een akkoord:
als Belg blijft hij steeds toegewijd
tot in zijn eigen eeuwigheid...

Ray Van Rieme